حالت موضوعی | حالت خطی

**naser66** · 13-12-2010 12:57 AM

هر کس واقعه عاشورا و آن چیزی را که بر امام حسین علیه سلام و یارانش روا داشته شد را بخواند بی شک شدید متاثر و محزون خواهد شد،به همین جهت جذب ایشان می شود و نوای همدلی و همدردی سر می دهد.در این نوشته به نمونه های از این افراد که غالباً مسلمان هم نبوده اند اشاره می شود:

پرفسور براون
این مستشرق معروف درباره فاجعه مصیبت بار امام حسین علیه سلام در کربلا می گوید:«یادآوری واقعه کربلا که در آن سبط رسول پس از تحمل آزار و عطش به شهادت رسید کافی است تا در سردترین و سست ترین افراد اثر گذارد و حتی کسانی را که به امور حماسی و حزن آور اعتنا و توجهی ندارند به خود آورده و روح آنان را به مدارج کمال بالا برد، به حدی که درد و مرگ برای آنان چیزی بی ارزش و سست شود».(1) او همچنین می گوید:«آیا قلبی پیدا می شود که وقتی درباره کربلا سخنی به گوش او می رسد،مالامال حزن و اندوه نگردد؟حتی غیر مسلمانان هم نمی توانند پاکی روحی را که این جنگ اسلامی در بر داشت انکار کنند»>(2)

توماس ماساریک

او در مقایسه بین امام حسین علیه سلام و حضرت عیسی علی نبینا و آله و علیه سلام می گوید:« مصایب مسیح(ع) نسبت به مصایب حسین(ع) مانند پر کاهی است در برابر کوهی بزرگ».(3)

چارلز دیکنز
این نویسنده انگلیسی درباره قیام عاشورا می نویسد:«اگر مقصود حسین علیه سلام جنگ در راه خواسته های دنیوی خود بود،من نمی فهمم چرا خواهرن و کودکانش را همراه خود برد؟ پس عقل چنین حکم می کند که او به خاطر اسلام فداکاری خویش را انجام داد.»(4)

بولس سلامه
این شاعر مسیحی می گوید:«شب هایی که بیدار بودم و با درد و رنج می گذراندم و افکار و تخیلاتم مرا به یاد گذشتگان می کشاند و در تاریخ گذشته ی دو شهید بزرگ:امام علی علیه سلام و سپس امام حسین علیه سلام سیر می کردم،یک بار برای مدتی طولانی به جهت علاقه ای که به آن دو بزرگوار داشتم گریستم، و سپس شعر علی و حسین(علیهما سلام) را سرودم.»(5)

جرجی زیدان
وی درباره امام حسین علیه سلام می نویسد:«... منظره سر بریده امام حسین علیه سلام همه را متاثر و محزون ساخت... وقتی چشمان یزید به سر بریده افتاد، سر تا پا بلرزی و دانست چه عل فجیعی مرتکب شده است.»(6)

*******
منابع:
1)آدام الکلام،علی پاشا صالح،ص199،از کتاب تاریخ الادب ایرانی،براون
2)رهبر آزادگان،ص153
3)همان،ص53
4)همان،ص52
5)زندگی پیشوایان،ص86
6)فاجعه کربلا،جرجی زیدان،ص143،ترجمه محمد علی شیرازی