حالت موضوعی | حالت خطی

شیعه · 19-02-2011 09:31 AM

با سلام وصلوات برمحمد وآل پاکش

موضوع معرفت الله تعالی ؛ اهمیتش برکسی مخفی نیست. برآنیم تا آیات وروایات در این باره را بررسی کرده ومشکلاتش را توجیه کنیم .

فَأَقِمْ وَجْهَكَ لِلدِّينِ حَنِيفًا فِطْرَةَ اللَّهِ الَّتِي فَطَرَ النَّاسَ عَلَيْهَا لَا تَبْدِيلَ لِخَلْقِ اللَّهِ ذَلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَ (روم30)

سَنُرِيهِمْ آَيَاتِنَا فِي الْآَفَاقِ وَفِي أَنْفُسِهِمْ حَتَّى يَتَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُ الْحَقُّ أَوَلَمْ يَكْفِ بِرَبِّكَ أَنَّهُ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ شَهِيدٌ ( فصلت53)

در بادی امر میدانیم که خدای سبحان در قرآن کریم ، معرفتش را یکی بصورت فطری عنوان کرده و دیگری بصورت سیر آفاقی وانفسی .

در احادیث به مواردی برمیخوریم که مثلا دریک حدیث امام (ع) به اصحابش فرمودند بگو : اللهم عرفنی نفسک : ودر اخبار دیگر امام (ع) فرمودند که : بنا عرف الله : و : ومن عرفهم فقد عرف الله ومن جهلهم فقد جهل الله ....

وتفصیل مطالب :

واژه مقابل معرفت "انکار" است وواژه مقابل علم "جهل " است.

عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ الْبَزَّازِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَمَّادٍ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ ع فِي حَدِيثٍ طَوِيلٍ إِنَّ أَوَّلَ الْأُمُورِ وَ مَبْدَأَهَا وَ قُوَّتَهَا وَ عِمَارَتَهَا الَّتِي لَا يُنْتَفَعُ بِشَيْ‏ءٍ إِلَّا بِهِ الْعَقْلُ الَّذِي جَعَلَهُ اللَّهُ زِينَةً لِخَلْقِهِ وَ نُوراً لَهُمْ فَبِالْعَقْلِ عَرَفَ الْعِبَادُ خَالِقَهُمْ وَ أَنَّهُمْ مَخْلُوقُونَ وَ أَنَّهُ الْمُدَبِّرُ لَهُمْ وَ أَنَّهُمُ الْمُدَبَّرُونَ وَ أَنَّهُ الْبَاقِي وَ هُمُ الْفَانُونَ وَ اسْتَدَلُّوا بِعُقُولِهِمْ عَلَى مَا رَأَوْا مِنْ خَلْقِهِ مِنْ سَمَائِهِ وَ أَرْضِهِ وَ شَمْسِهِ وَ قَمَرِهِ وَ لَيْلِهِ وَ نَهَارِهِ وَ بِأَنَّ لَهُ وَ لَهُمْ خَالِقاً وَ مُدَبِّراً لَمْ يَزَلْ وَ لَا يَزُولُ وَ عَرَفُوا بِهِ الْحَسَنَ مِنَ الْقَبِيحِ وَ أَنَّ الظُّلْمَةَ فِي الْجَهْلِ وَ أَنَّ النُّورَ فِي الْعِلْمِ فَهَذَا مَا دَلَّهُمْ عَلَيْهِ الْعَقْلُ قِيلَ لَهُ فَهَلْ يَكْتَفِي الْعِبَادُ بِالْعَقْلِ دُونَ غَيْرِهِ قَالَ إِنَّ الْعَاقِلَ لِدَلَالَةِ عَقْلِهِ الَّذِي جَعَلَهُ اللَّهُ قِوَامَهُ وَ زِينَتَهُ وَ هِدَايَتَهُ عَلِمَ أَنَّ اللَّهَ هُوَ الْحَقُّ وَ أَنَّهُ هُوَ رَبُّهُ وَ عَلِمَ أَنَّ لِخَالِقِهِ مَحَبَّةً وَ أَنَّ لَهُ كَرَاهِيَةً وَ أَنَّ لَهُ طَاعَةً وَ أَنَّ لَهُ مَعْصِيَةً فَلَمْ يَجِدْ عَقْلَهُ يَدُلُّهُ عَلَى ذَلِكَ وَ عَلِمَ أَنَّهُ لَا يُوصَلُ إِلَيْهِ إِلَّا بِالْعِلْمِ وَ طَلَبِهِ وَ أَنَّهُ لَا يَنْتَفِعُ بِعَقْلِهِ إِنْ لَمْ يُصِبْ ذَلِكَ بِعِلْمِهِ فَوَجَبَ عَلَى الْعَاقِلِ طَلَبُ الْعِلْمِ وَ الْأَدَبِ الَّذِي لَا قِوَامَ لَهُ إِلَّا بِهِ

امام صادق عليه السلام در حديثى طولانى فرمايد:

آغاز و نخست هر چيز و نيرو و آبادانى آنكه هر سودى تنها به آن مربوط است عقل است كه آن را خدا زينت و نورى براى خلقش قرار داده. با عقل بندگان خالق خود بشناسند و دانند كه آنها مخلوقند و او مدبر و ايشان تحت تدبير اويند و اينكه خالق شان پايدار و آنها فانى مى‏باشند و به وسيله عقول به خويش از ديدن آسمان و زمين و خورشيد و ماه و شب و روز استدلال كردند كه او و اينها خالق سرپرستى دارند تا آغاز و بى‏انتها و با عقل تشخيص زشت و زيبا دادند و دانستند در نادانى تاريكى و در علم نور است اينست آنچه عقل به آنها راهنما گشته. عرض شد: آيا بندگان مى‏توانند بعقل تنها اكتفا كنند (و در پى تحصيل علم و ادب بر نيايند) فرمود: عاقل به رهبرى همان عقليكه خداوند نگهدار او و زينت و سبب هدايتش قرار داده مى‏داند كه خدا حق است و پروردگار اوست و مى‏داند كه خالقش را پسند و ناپسنديست و اطاعت و معصيتى، و عقلش را بتنهائى راهنماى به اينها نمى‏بيند و مى‏فهمد كه رسيدن به اين مطالب جز با طلب علم ممكن نيست و اگر بوسيله علمش به اينها نرسد عقلش او را سودى نداده پس واجب است بر عالم طلب علم و ادب نمايد كه بى‏آن استوار نماند.

ادامه دارد .

شیعه · 20-02-2011 09:37 AM

--------------------------------------------------------------------------------

با سلام

چون كسانى مباشيد كه خدا را فراموش كردند و او (نيز) آنان را دچار خود فراموشى كرد؛ آنان همان فاسقانند.قران کریم سوره حشر

یکی از دعاهایی که همه شنیده ایم ومشهور است که در زمان غیبت مولایمان مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف بخوانیم دعای معرفت نفس الله است که به دو طریق در اصول کافی روایت شده وباوجود ضعف سند متن متفاوتی دارد که با مقایسه با سایر احادیث یکی از متونش تقویت میشود :

الحسين بن أحمد، عن أحمد بن هلال قال: حدثنا عثمان بن عيسى، عن خالد بن نجيح، عن زرارة بن أعين قال: قال أبوعبدالله عليه السلام، لابد للغلام من غيبة، قلت: ولم؟ قال: يخاف - وأومأ بيده إلى بطنه - وهو المنتظر، وهو الذي يشك الناس في ولادته، فمنهم من يقول: حمل، ومنهم من يقول: مات أبوه ولم يخلف ومنهم من يقول: ولد قبل موت أبيه بسنتين قال زرارة: فقلت: وما تأمرني لو أدركت ذلك الزمان؟ قال: ادع الله بهذا الدعاء: " اللهم عرفني نفسك فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرفك،{ اللهم عرفني نفسك، فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرف نبيك، } اللهم عرفني نبيك، فإنك إن لم تعرفني نبيك لم أعرفه قط، { اللهم عرفني رسولك، فإنك إن لم تعرفني رسولك لم أعرف حجتك }اللهم عرفني حجتك فإنك إن لم تعرفني حجتك ضللت عن ديني " قال أحمد بن الهلال: سمعت هذا الحديث منذ ست وخمسين سنة.

که برای سهولت مقایسه متن حدیث دیگر داخل علامت کنار حدیث فوق گذاشته شده است .

فقط در قسمت پایانی هر دو حدیث در متن مشترکند.

علي بن إبراهيم، عن الحسن بن موسى الخشاب، عن عبدالله بن موسى (؟) عن عبدالله بن بكير، عن زرارة قال: سمعت أبا عبدالله عليه السلام يقول: إن للغلام غيبة قبل ان يقوم، قال: قلت ولم؟ قال: يخاف - وأومأ بيده إلى بطنه - ثم قال: يا زرارة وهو المنتظر، وهو الذي يشك في ولادته، منهم من يقول: مات أبوه بلا خلف ومنهم من يقول: حمل ومنهم من يقول: إنه ولد قبل موت أبيه بسنتين، وهو المنتظر غير أن الله عزوجل يحب أن يمتحن الشيعة، فعند ذلك يرتاب المبطلون يا زرارة، [قال: قلت: جعلت فداك إن أدركت ذلك الزمان أي شي ء اعمل؟ قال: يا زرارة] إذا أدركت هذا الزمان فادع بهذا الدعاء " اللهم عرفني نفسك، فإنك إن لم تعرفني نفسك لم أعرف نبيك، اللهم عرفني رسولك، فإنك إن لم تعرفني رسولك لم أعرف حجتك، اللهم عرفني حجتك، فإنك إن لم تعرفني حجتك ضللت عن ديني " ثم قال: يا زرارة لابد من قتل غلام بالمدينة، قلت: جعلت فداك أليس يقتله جيش السفياني؟ قال: لا ولكن يقتله جيش آل بني فلان يجيئ حتى يدخل المدينة، فيأخذ الغلام فيقتله، فإذا قتله بغيا وعدوانا وظلما لا يمهلون، فعند ذلك توقع الفرج إن شاء الله.

اما با توجه به سایر احادیث متن حدیث اول محکم میشود :

عدة من أصحابنا، عن أحمد بن محمد بن خالد، عن بعض أصحابنا، عن علي ابن عقبة بن قيس بن سمعان بن أبي ربيحة مولى رسول الله صلى الله عليه وآله قال: سئل

أمير المؤمنين عليه السلام: بم عرفت ربك؟ قال: بما عرفني نفسه، قيل: وكيف عرفك نفسه، قال: لا يشبهه صورة ولا يحس بالحواس ولا يقاس بالناس، قريب في بعده، بعيد في قربه، فوق كل شئ ولا يقال شئ فوقه، أمام كل شئ ولا يقال له أمام، داخل في الاشياء لا كشئ داخل في شئ، وخارج من الاشياء لا كشئ خارج من شئ، سبحان من هو هكذا ولا هكذا غيره ولكل شئ مبتدء.

علي بن محمد، عمن ذكره، عن أحمد بن عيسى، عن محمد حمران، عن الفضل بن السكن، عن أبي عبدالله عليه السلام قال: قال أمير المؤمنين عليه السلام: أعرفوا الله بالله والرسول بالرسالة واولي الامر بالمعروف والعدل والاحسان.

خدا را با خدا بشناسید، رسول را با رسالت بشناسید، اگر رسالت را شناختید رسول را می شناسید و اگر خدایی را شناختید خدا را می شناسید.و اولی الامر را با معروف و عدل واحسان.

محمد بن إسماعيل، عن الفضل بن شاذان، عن صفوان بن يحيى، عن منصور ابن حازم قال: قلت لابي عبدالله عليه السلام: إني ناظرت قوما فقلت لهم: إن الله جل جلاله أجل وأعز وأكرم من أن يعرف بخلقه بل العباد يعرفون بالله، فقال: رحمك الله.صحیح

امام عارفان و امير مؤمنان فرمود: «اعرفوا اللّه‏َ بِاللّه‏ِ».
خداى را با خود خدا بشناسيد.
و خودش هم در پيشگاه الوهيت مى‏گفت: «يا مَن دَلَّ على ذاتِه بذاتِه»

سيد عارفان و زينت عابدان در مناجاتش مى‏گفت: «بك عرفتُك و انتَ دللتنى عليك و دعوتَنى اليك و لو لا انت لم ادر ما انت»
به واسطه خودت من تو را شناختم و تو مرا راهنمايى بر خودت كردى و به سوى خويش خواندى و اگر تو نمى‏بودى من تو را نمى‏شناختم.
«كيف يُستَدَلّ عليك بما هو فى وجوده مفتقر اليك»
چگونه استدلال مى‏شود براى تو به آن چيزى كه در وجودش نيازمند به تو مى‏باشد.
«ايكون لغيرك من الظهور ما ليس لك حتى يكون هو المُظهر لك»
پروردگارا! آيا براى غير تو ظهورى بيشتر از تو مى‏باشد تا خواسته باشد او ظاهركننده تو گردد؟!
«متى غبتَ حتى تحتاجَ الى دليل يَدُلُّ عليك و متى بعدتَ حتى تكون الآثار هى التى توصل اليك»

كى تو غائب شده‏اى تا نياز به دليلى داشته باشى كه دلالت بر تو كند و كى تو دور شده‏اى تا آثار، آدمى را به تو رساند.

در كتاب توحيد شيخ صدوق ، طى روايت مسندى از عبدالا على به نقل از امام صادق عليه السلام ، به اين مساله اشاره شده كه حضرت فرمود:
و من زعم انه يعرف اللّه بحجاب او بصوره او بمثال ، فهو مشرك ؛ لان الحجاب و الصوره و المثال غيره و انما هو واحد موحد فكيف يوحد من زعم انه عرفه بغيره ؟! انما عرف اللّه من عرفه باللّه ؛ فمن لم يعرفه به ، فليس يعرفه ؛ انما يعرف غيره . ليس بين الخالق و المخلوق شى ء، و اللّه خالق الاشياء لا من شى ء، يسمى باسمائه ، فهو غير اسمائه و الاسماء غيره والموصوف غير الواصف . فمن زعم انه يومن بما لايعرف ، فهو ضال عن المعرفه . لايدرك مخلوق شيئا الا باللّه ، و اللّه خلو من خلقه و خلقه خلو منه . (توحيد شيخ صدوق (ص ) 143)
هر كه گمان نمايد كه خدا را مى شناسد به حجاب و واسطه ميان او و خلائق يا به صورت عقلى يا به مثال خيالى ، مشرك است ؛ زيرا حجاب و صورت و مثالى كه قرار داده غير اوست و جز اين نيست كه خداوند يگانه اى است كه او را به يگانگى پرستيده اند؛ پس چگونه او را به يگانگى ياد نموده آن كه گمان مى كند كه او را به غير او شناخته و هر كه خدا شناس شده خدا را به خدا شناخته ؛ پس هر كه او را به خودش نشناخته چنان نيست كه او را بشناسد بلكه غير او را مى شناسد و خدا آفريننده چيزهاست نه از چيزى ؛ پس به نام هاى خود ناميده شده و آن جناب غير نام هاى خود است و نام ها غير اوست و موصوف غير وصف است ؛ پس هر كه بپندارد كه ايمان دارد به آنچه نمى شناسد گمراه از معرفت است و هيچ آفريده اى چيزى را در نيابد مگر به خدا و شناخت خدا به دست نمى آيد مگر به خدا و خدا از خلقش خالى و خلقش از او خالى اند.

اکنون به قسمت اصلی موضوع وارد میشویم چگونه بین این احادیث واحادیث :بنا عرف الله : و : ومن عرفهم فقد عرف الله ومن جهلهم فقد جهل الله ...ولَا يُعْرَفُ اللّهُ عَزّ وَ جَلّ إِلّا بِسَبِيلِ مَعْرِفَتِنَا.... جمع کنیم ؟

تفکر کنید و نتیجه خود را بنویسید .

***محمد آسیابانی*** · 21-02-2011 02:48 AM

بحث معرفة الله بحث مفید و در عین حال پیچیده است.یکی از راه ها این است که خداوند را به خودش بشناسیم.جاثلیق زمان از امام علی علیه سلام سوالی کرد با این عنوان که آیا خدا را به محمد شناخته ای و یا محمد را به خدای؟ که امیرالمومنین علیه سلام در جواب فرمودند:« من خدای را به محمد نشناخته ام،ولی محمد را به خدای عز و جل شناختم آن هنگامی که او را خلق نمود و در او حدودی از طول و عرض ایجاد کرد.آنگاه فهمیدم که او تدبیر شده و مصنوع است به استدلال و الهام و اراده از جانب خداوند،همانگونه که به ملائکه خود طاعتش را الهام کرد، و خودش را بدون تشبیه و کیفیت به آن ها شناساند.»(توحید/ص286/ح4)

عطیه سادات · 21-02-2011 03:26 PM

ببخشيدا شما داريد خيلي تخصصي حرف ميزنيد

خب به فكر بقيه باشين من اصلا معنيشو نميدونم ديگه كلا نميفهمم شما ها چي ميگيد

Confused

**هم ولایتی** · 21-02-2011 03:44 PM

سلام هم ولایتی بر شما کاربر محترم

بحثی که پیش رو است درباره ابعاد دقیقتر شناخت خداوند است . اینکه آیا می توان خدا را شناخت و اگر بله در چه صورتهایی . اینکه مرز تعمق در ذات خدا وجود دارد و یا خیر ؟ اینکه آیا معرفت الهی لازم است یا خیر و ... .

همین .
طبعا بحث سنگین و تخصصی ای است و نیازمند دانش و معلومات پایه ای از کلام .

موفق باشید

عطیه سادات · 21-02-2011 08:48 PM

بله معلومه

اما حداقل چند تا كتاب معرفي كنيد كه منم يه چيزايي بدونم

نام كتاب ، انتشارات ، از كجا تهيه كنم

**naser66** · 21-02-2011 10:54 PM

طبق این روایاتی که کارشناس محترم جناب شیعه آوردند معرفت الله باید از طریق خود خدا انجام پذیرد.به نظر بنده این حدیث امام علی علیه سلام که می فرمایند من عرف نفسه فقد عرف ربه این نفس هم چون مخلوقی از خداست یعنی آثاری از خداست و این به نظرم منافاتی ندارد با احادیثی که می فرمایند خدا را باید با خدا شناخت!!حال نظر مابقی دوستان در این زمینه چیست؟

جستجو · 22-02-2011 01:03 AM

با تشکر از جناب شیعه

اولین پستی که ارسال کردید شاید اگر اندکی ویرایش بشود، روان تر و قابل فهم تر شود.

در خصوص "معرفه الله" باید تعریفی از معرفه ارایه شود. آیا معرفت به معنی شناختی است که فردی نسبت به موجودی که به آن احاطه دارد. به عبارتی آیا لازمه معرفت احاطه داشتن بر ذات موضوع یا مفهوم مورد نظر است؟

بر اساس این روایتی که دوست عزیز شیعه ذکر کردند:

(20-02-2011 09:37 AM)شیعه نوشته شده توسط: ..... و من زعم انه يعرف اللّه بحجاب او بصوره او بمثال ، فهو مشرك ؛ لان الحجاب و الصوره و المثال غيره و انما هو واحد موحد فكيف يوحد من زعم .... . (توحيد شيخ صدوق (ص ) 143)
هر كه گمان نمايد كه خدا را مى شناسد به حجاب و واسطه ميان او و خلائق يا به صورت عقلى يا به مثال خيالى ، مشرك است ؛ زيرا حجاب و صورت و مثالى كه قرار داده غير اوست و جز اين نيست كه خداوند يگانه اى است كه او را به يگانگى پرستيده اند؛ ...

آیا جز این نیست که اگر در مقابل خداوند چیزی یا کسی را مستقل تصور کردیم دچار شرک شده ایم؟

در باب شناخت خداوند با چیزی بجز خداوند، از آنجا که خداوند نور آسمان ها و زمین است و تاریکی وجود قائم به ذات ندارد، راهی بجز شناخت خدا از طریق تجلی اسماء و صفات الهی وجود نخواهد داشت مگر آنکه انسان از سر غفلت چنین تصوری داشته باشد.

اللَّـهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لَّا شَرْقِيَّةٍ وَلَا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَىٰ نُورٍ يَهْدِي اللَّـهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاءُ وَيَضْرِبُ اللَّـهُ الْأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّـهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿النور: ٣٥﴾

در سوره فاتحه الکتاب میخوانیم :

إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَإِيَّاكَ نَسْتَعِينُ

آیا برای شناخت خداوند, جز از خود خداوند باید یاری جست؟

موفق باشید
العظمه لله الواحد القهار

**هم ولایتی** · 22-02-2011 07:31 AM

(22-02-2011 01:03 AM)جستجو نوشته شده توسط: در خصوص "معرفه الله" باید تعریفی از معرفه ارایه شود. آیا معرفت به معنی شناختی است که فردی نسبت به موجودی که به آن احاطه دارد. به عبارتی آیا لازمه معرفت احاطه داشتن بر ذات موضوع یا مفهوم مورد نظر است؟

سلام بر شما دوست عزیز

ما در شناخت توانایی و ظرف را باید مدنظر داشته باشیم . اینکه آیا طرف شناخت ، محیط بر ماست و یا ما محیط بر او .
مثال می زنم :
یه فردی که در زندان است معرفت و شناختی نسبت به شیء خارجی نمی تواند داشته باشد . ولی اگر همان شیء را در درون زندان قرار دهید معرفت و شناخت کاملا صورت می گیرد .

شناخت خدا نیز همین است و ما معرفت نسبت به او را نمی توانیم با دیده سر ملاک قرار دهیم و صرفا باید از دریچه اوصاف و نشانه هایش وارد شد .

موفق باشید

شیعه · 22-02-2011 08:27 AM

با سلام و تبریک خجسته میلاد سرورکائنات و فرزند گرامیش مرشد انام ، و تشکر از همه سروران و دوستان گرامی که شرکت فرمودند و هدف هم درگیر شدن و تفکر درچنین موضوعات مهمی است.

مَحالِّ : جمع محله كه در فارسي هم استعمال شده يعني جايگاه و محل و مكان .

محال معرفة الله :

یک معنا آن است که معرفت حقیقی حضرت حق مخصوص اهلبیت (ع) است آنها هستند که الله جلت عظمته را بالاتر از هرکسی شناختند.

نبی گرامی اسلام صلی اللّه علیه و آله به امیر المؤمنین علیه السلام فرمود: «یا علی ما عرف اللّه حق معرفته غیری و غیرک و ما عرفک حق معرفتک غیر اللّه و غیری.

ای علی خداوند را براستی جز من و تو کسی نشناخت و ترا به راستی جز خدا و من کسی نمی‏شناسد.

معنای دوم این جمله اینست که: خدای را جز از طریق امامان سلام اللّه علیهم اجمعین نمی‏توان شناخت.

در روایتی از حضرت امام صادق(ع) می‏خوانیم: «بنا عرف اللّه و بنا عبد اللّه و نحن الادلاء علی اللّه و لولا نا ما عبد اللّه؛از طریق ما خدا شناخته شود و از طریق ماست که او عبادت می‏شود ما راهنمایان بسوی خدائیم و اگر ما نبودیم خداوند عبادت نمی‏شد»

در قرآن کریم آمده:

قُلِ انْظُرُوا مَاذَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَمَا تُغْنِي الْآَيَاتُ وَالنُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لَا يُؤْمِنُونَ ( يونس101)

بگو: بنگريد كه در آسمانها و زمين چيست ؟

وَفِي الْأَرْضِ آَيَاتٌ لِلْمُوقِنِينَ (20) وَفِي أَنْفُسِكُمْ أَفَلَا تُبْصِرُونَ (ذاريات21)

و در زمين اهل يقين را نشانه هاست ؛ و نيز در خودتان آيا نمى نگريد ؟

بنابراین آیات وروایات، انسان بکمک عقل خود که دلیل مومن است ، جاده حق را پیدا میکند اما برای پیمودن این جاده تا رسیدن به لقاء الله محتاج دستگیری وراهبری ولی الله است..(تبعیت و همراهی ولی مرشد ؛ فمن تبعنی فانه منی)

انما وليكم الله و رسوله و الذين آمنوا الذين يقيمون الصلوة و يؤتون الزكوة و وهم راكعون ...(مائده 55)

دوستانی که بدنبال منبع برای موضوع معرفت الله تعالی هستند لینک زیر را دانلود کنند و بقیه بحث با استفاده از همین لینک پیگرفته میشود:

https://sites.google.com/site/hojjah/marefat.allah.zip