تدین ؛ رمز مانایی خانواده

در بنا و تشکیل خانواده و در حفظ خانواده، باید این احکام اسلامی را رعایت کرد تا خانواده باقی بماند. لذا شما در خانواده های متدین که زن و شوهر به این حدود اهمیت می هند، می بینید که سالهای متمادی با هم زندگی می کنند. محبّت زن و شوهر به یکدیگر باقی می ماند و جاییشان از هم سخت است و دل در گرو محبّت یکدیگر دارند. این حسن و این محبّتهاست که بنای خانواده را ماندگار می کند و لذا اسلام به این چیز ها اهمیت داده است .

اگر روش های اسلامی رواج پیدا کند خانواده ها مستحکم خواهد شد. همچنان که در گذشته های ما – نه در دوران منحوس پهلوی – آن وقت هایی که هنوز ایمان مردم سالم تر و کامل تر و دست نخورده تر بود، در زمان قدیم، خانواده مستحکم تر بود. زن و شوهر به هم علاقه مندتر بودند، فرزندان در محیط های امن و امان بیشتری پرورش پیدا می کردند. حالا هم راه همین است. آن خانواده هایی که جهات اسلام را رعایت می کنند، اینها غالباً خانواده ایی محکم تر، بهتر، قوی تر و محیط امن تری برای زنان و کودکان خواهند بود .

نقش زن و شوهر
دختر و پسر باید سعی کنند این پیوند را پاسداری کنند. وظیفه ی یکی از آنها هم نیست که بگوییم هر کاری یکی کرد دیگری تحمل کند. نه، باید هر دو به هم کمک کنند تا این کار صورت گیرد .
نمی شود بگوییم شوهر سهم بیشتری دارد یا زن سهم بیشتری دارد. نه، هر دو در حفظ این بنیان و در حفظ این اجتماع دو نفره، که بعد ها به تدریج زیاد می شود، نقش دارند .
از هر چیزی که محیط خانواده را متشنج و دچار افسردگی و هیجانهای بی مورد نماید، اجتناب کنید. هم زن و هم مرد بنا را بر سازش و همزیستی و همراهی بگذارند. آنچه در خانواده خیرات وجود دارد، مال زن و شوهر است و در نهایت مال فرزندان است،مال یک طرف نیست. رنجش مال هر دو طرف است.
در استحکام بنیان خانواده، خود زن و شوهر بیشترین نقش را دارند. با گذشت خودشان، با همکاری خود، با مهربانی و محبّت و اخلاق خوب خودشان-که از همه مهمتر هم محبّت است- می توانند این بنا را ماندگار و این سازگاری را همیشگی بکنند.

خانواده در جوامع اسلامی
در محیط اسلامی، زن و شوهر با هم اند، متعلق به هم اند، در مقابل هم مسئول اند، در مقابل فرزندان مسئول اند، در مقابل محیط خانواده مسئول اند. ببینید از نظر اسلام خانواده این قدر مهم است.
در محیط های اسلام ، خانواده آنچنان مستحکم است که گاهی دو نسل هم می گذرد و می بینید پدر بزرگ و پدر و نوه در یک خانه دارند با هم زندگی می کنند. این چقدر ارزش دارد؟ نه اینها از آنها سیر می شوند،نه آنها با اینها بد می شوند. همه به کمک هم می آیند.
در جوامع اسلامی، یعنی جوامع متدین و مذهبی، مشاهده می کنیم که دو نفر آدم مدت طولانی با هم زندگی می کنند و اصلاً از هم سیر نمی شوند، بلکه دلبستگی شان به هم بیشتر می شود، انس و محبّت و وفایشان به همدیگر بیشتر می شود، این همان خاصیت تدین و دینداری و مذهبی بودن و جهات خدایی را رعایت کردن است.
در اسلام و در فرهنگ اسلامی، خانواده با دوام است. توی خانواده پدربزرگها و مادر بزرگها و پدر و مادر هستند، نوه ها و نتیجه هایشان را می بینند... سنتها را به هم منتقل می کنند. نسل گذشته مواریث خودش را به نسل بعد تحویل می دهد. بریده و بی ریشه و تنها و بی عاطفه با رنمی آیند.

خانواده ی ایرانی، الگوی جهانی
بحمدالله، در کشور ما و در بسیاری از جوامع شرقی، بخصوص جوامع اسلامی، هنوز کمربند خانواده محفوظ است. آن پیوند خانوادگی، بحمدالله هست. آن صمیمیت و صفا و محبّت هست. زن دلش برای مرد خود می طپد، مرد هم دلش برای زن خودش می طپد، یکدیگر را از اعماق دل دوست دارند و زندگی صمیمی دارند. در جاهای دیگر این چیزها خیلی کم است. در کشور های ما بخصوص در ایران، زیاد است. این را تأمین کنید.

نسل بی­هویّت

امروز آنچه در کشورهای غربی مشاهده می­شود عبارت است از: نسل­های بی­هویت، نسل­های درمانده و سرگشته، پدر و مادرهایی که از فرزندانشان سال­ها خبر ندارند؛ در یک شهر هم زندگی می­کنند؛ چه برسد به این­که در شهر دیگری باشند. خانواده­های متلاشی شده، انسان­های تنها... .

در کشورهای اروپایی و آمریکایى... از زن­های بی­شوهر، مردهای بی­زن، آمارهای بسیار بالا وجود دارد که تبعاً بچه­های بی­پدر و مادر، بچه­های ولگرد، بچه­های جنایتکار حاصل آن است، در آن­جا فضا، فضای جنایت است. همین حرف­هایی که در خبرها می­شنوید: یک بچه ناگهان در مدرسه، خیابان، توی قطار قتل انجام می­دهد، تعدادی را می­کشد. یک بار و دوبار و یکی دوتا هم نیست. همین­طور سطح جنایتکارها از لحاظ سنّی دارد پایین می­آید. جوان­های بیست ساله بودند، شدند جوان­های شانزده، هفده ساله، حالا بچه­های سیزده چهارده ساله در آمریکا جنایت می­کنند. راحت آدم می­کشند. این جامعه وقتی به این­جا می­رسد، دیگر تقریباً غیر قابل جمع کردن است.

گناه کبیره­ ی غرب

یکی از مشکلات دنیای غرب که به تدریج پایه­ های تمدن غرب را مثل موریانه می­خورد و علی­رغم پیشرفت­های صنعتی و علمی­اش مشرف به سقوط و هلاکت است ـ البته در بلند مدت ـ همین قضیه­ ی بی­ توجهی به خانواده است. نتوانستند خانواده را حفظ کنند. در غرب، خانواده، غریب، مورد بی ­اعتنایی و تحقیر شده است.

یکی از گناهان کبیره ­ی تمدن غرب نسبت به بشریت، این است که ازدواج را در چشم مردم سبک کرد. تشکیل خانواده را کوچک کرد، مثل لباس که عوض می­کنند... قضیه­ ی زن و شوهری را این طور کردند.

آن کشورهایی که در آن، خانواده دارد ضایع می­شود، در واقع پایه­ های مدنیّت آن­ها دارد می­لرزد و نهایتاً فرو خواهد ریخت.

نه انسی، نه همسری، ...

در دنیای غرب با این­که بسیاری از آن­ها از علم و ثروت و سیاست­های قوی در صدر حکومت­ها برخوردار هستند، لکن زندگی آحاد مردم در مقیاس خانواده، زندگی بسیار رقّت باری است. این اجتماعات فامیلی، این­که بزرگ­ترهای فامیل و کوچک­ترهای فامیل دور هم جمع شوند، به هم محبّت ورزند، با هم تبادل عاطفی داشته باشند، به هم کمک کنند، به هم برسند، همدیگر را از خود بدانند، برادر با برادر، خانواده­ ها با هم یگانه و یکی باشند، این طور چیزهایی که الآن بین ماها رایج و معمولی است، در غرب از این چیزها خبری نیست. چه قدر زن­ها تنها زندگی می­کنند. زنی که تنهاست، از خانواده بریده و توی یک آپارتمان زندگی می­کند. شب بر می­گردد توی خانه تنهاست، صبح بر می­خیزد تنهاست. نه انسی، نه همسری، نه فرزندی، نه نوه­ای، نه خویشاوندی که با او گرم بگیرد. انسان­ها در آن محیط اجتماعی، تک زندگی می­کنند. غالباً تنها هستند. چرا؟ چون محیط خانوادگی در آن جوامع فراموش شده است.

امروز متأسفانه در غرب، انسان مشاهده می­کند که کم کم کانون­های خانواده یکی پس از دیگری دارد از هم می­پاشد و از بین می­رود. آثارش هم همین بی­هویّتیِ فرهنگی و فسادی است که امروز دچارش شده­اند. روز به روز هم دارد بیشتر می­شود و بقایای آنچه را که داشته­اند دارد از بین می­رود.

آزادی جنسی، فروپاشی خانواده

در دنیای غرب و به خصوص در آمریکا و بعضی از کشورهای اروپای شمالی معروف است که بنیان خانواده خیلی متزلزل است؛ چرا؟ علت این است که در آن جا آزادی جنسی و بی بند و باری جنسی زیادتر است. وقتی بی عفتی رایج شد، یعنی مرد و زن این نیاز غریزی را در جایی دیگر غیر از خانواده، غیر از کانون خانواده، تأمین کردند، این کانون خانواده در واقع، یک چیز بی معناست: یک چیز تحمیلی و تشریفاتی است. لذا از نظر عاطفی از هم جدا می شوند. حالا ظاهراً جدایی بینشان نیست، اما به هم علاقه و دلبستگی ندارند.

اگر انسان ها رها بودند که غریزه جنسی را هر طور می خواهند اشباع کنند، یا خانواده تشکیل نمی شد، یا یک چیز سُست و پوچ و تهدیدپذیر و ویرانی پذیری می شد و هر نسیمی آن را به هم می زد. لذا در هر جای دنیا که می بینید آزادی های جنسی هست، به همان نسبت خانواده ضعیف است؛ چون مرد و زن برای اشباع این غریزه، احتیاجی به این کانون ندارند. اما در آن جایی که دین حاکم است و آزادی جنسی نیست، همه چیز برای مرد و زن هست، لذا این کانون خانواده حفظ و نگهداشته می شود.

عشق مصنوعی

در بعضی از کشورهای دنیا که پیشرفت علم و تمدن هم خیلی سریع است، زندگی بر آن ها این طور تحمیل کرده که اعضای خانواده به هم چندان کاری ندارند. پدر یک جا مشغول، مادر یک جا مشغول؛ نه همدیگر را می بینند، نه برای هم غذا می پزند، نه برای هم محبّتی و عاطفه ای نثار می کنند، نه از هم دلجویی می کنند، نه با هم کار واقعی دارند. آن وقت برای این که به سفارش روانشناسانِ امور کودکان عمل کرده باشند، با هم قرار می گذارند که یک ساعت معینی را، پدر و مادر بیایند و یک محفل خانوادگی داشته باشند. برای این که بتوانند این اجتماع خانوادگی را که در یک خانواده سالم به طور طبیعی وجود دارد، این ها به صورت تصنعی برای خود به وجود بیاورند. آن وقت این خانم یا آقا مرتب ساعتش را نگاه می کند که ببیند این ساعت کی تمام می شود، چون مثلاً ساعت 6 یک جای دیگر قرار دارد. این طوری محفل خانوادگی درست نمی شود و بچه ها هم احساس اُنس نمی کنند.

خانواده ها، آن جا گرم نیستند. خانواده اصلاً آن جا واقعیّت ندارد. یک مرد و زن با هم توی یک فضایی زندگی می کنند، اما از هم جدایند. آن نشست و برخاست های خانوادگی، آن محبّت های خانوادگی، آن انس های فراوان به هم، این که مرد خودش را محتاج به زنش ببیند و زن خودش را محتاج به شوهرش ببیند، این ها دیگر نیست. دو نفرند به صورت قراردادی که فقط در یک خانه ای زندگی می کنند. اسمش هم هست که با عشق شروع می شود!

پیامدهای ازدواج به سبک غربی

در جوامع غربی، جوان ها دوره نشاطِ جوانی و تُندی احساسات و غرایز را آزادانه می گذرانند و وقتی به خانواده و به ازدواج می رسند که در واقع بخش زیادی از میل طبیعی آن ها و غرایز آن ها فرو نشسته است. آن شوق و محبّت و عشقی که باید در اعماق روح زن و شوهر جایگزین شود، در این ها نیست یا کم است.

این که بعضی سن ازدواج را برای سال های میانیِ عمر که در غرب و تمدّن غرب معمول است، می گذارند، مثل اغلب چیزهایشان، غلط و برخلاف فطرت و مصلحت بشر و ناشی از این است که به شهوت رانی و بی بند و باری اقبال دارند. می خواهند جوانی خود را به اصطلاحِ خودشان، با خوشی سپری کنند، هوسرانی هایشان را بکنند، بعد که از کار افتاده شدند و آتش هایشان فرونشست، حالا سراغ خانواده بروند. ملاحظه می کنید که در غرب، زندگی خانوادگی این طوری است. طلاق های زیاد، ازدواج های ناموفق، مرد و زن های بی وفا، تخطّی های جنسیِ فراوان، غیرتِ کم، زندگی خانوادگی به این معناست.