حالت موضوعی | حالت خطی

jeyran · 14-12-2009 02:58 PM

در بحار الانوار روايت شده از حسن بصري و ام سلمه که حسنين وارد شدند بر رسول خدا و جبرئيل در نزد آن حضرت بود.پس ايشان در اطراف او گرديدند ،به گمان اين که دحيه ي کلبي است .جبرئيل دست خود را حرکت داد ،مانند کسي که از کسي چيزي بگيرد .پس سيب و بهي و اناري آورد و به ايشان داد .روي ايشان از خوشحالي برافروخت و دويدند به نزد جد خود.حضرت از ايشان گرفت و بوييد و فرمود :برويد نزد پدر و مادر خود .پس رفتند و هيچ يک از آن نخوردند تا اينکه پيغمبر به نزد ايشان رفت و همه با هم خوردند ،و هر چند از آن مي خوردند ،به حال خود عود مي نمود (باز مي گشت)و به همين حالت بود ،تا زماني که حضرت فاطمه (س) بشهادت رسيد .حسين (ع) فرمود :"که انار مفقود شد، و چون اميرالمومنين (ع) شهيد گشت، به ،مفقود شد.و سيب به حال خود باقي بود ،تا وقتي که آب را به روي ما بستند .پس چون تشنگي بر من غالب ميشد ،آن را بو مي کردم ،اندکي تشنگي بر من ساکن مي شد .عاقبت چون تشنگي من به نهايت رسيد ،دندان بر آن فشردم و يقين به هلاک نمودم ."

حضرت امام سجاد(ع) مي فرمايد که : اين سخن را از پدر بزرگوارم شنيدم يک ساعت قبل از شهادتش ،و چون شهيد گرديد ،بوي سيب از محل شهادتش استشمام ميشد ،ولي خودش را نيافتند ،و اين رايحه در آن محل باقي است ،و هر کس از زوار بخواهد استشمام رايحه ي آن را نمايد ،در وقت سحر به زيارت رود که اگر از مخلصين باشد ،ان را استشمام خواهد نمود.

(بحارالانوار ،ج43 ،ص 289 ؛ المناقب ،ج 3، ص 161)