يكى از سؤال هايى كه از گذشته تا امروز مطرح بوده است و همواره از امامان مى پرسيده اند، سؤال از وقت ظهور آن حضرت است. از اين رو، در اين زمينه روايات زيادى به دست ما رسيده است. از آن جا كه اين مسأله اهميت دارد، آن را در اينجا بررسى مى كنم.
وقت ظهور آن حضرت تعيين نشده و علم به وقت ظهور، از آن خداوند است و جز او كسى نمى تواند وقت ظهور را تعيين كند. در اين زمينه، روايات بسيار صريح و معتبرى از پيشوايان معصوم(عليهم السلام) وارد شده كه به برخى از آنها اشاره مى كنم:

1 ـ جلال الدين سيوطى در تفسير «درّ المنثور» در مورد اين آيه شريفه: «فَهَلْ يَنْظُرُونَ اِلاّ السّاعَةَ اَنْ تَأتِيَهُمْ بَغْتَةً» (1) از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
«باديه نشينى از رسول خدا(ص) پرسيد: ساعت كى است؟
حضرت در جواب فرمود: «هنگامى كه امانت ضايع شود، در انتظار ساعت باش».
اعرابى گفت: اى رسول خدا! ضايع ساختن امانت چگونه است؟
فرمود: «موقعى كه كارها به كسانى كه اهليّت آن را ندارند واگذار گرديد، در انتظار ساعت باش». (2)

2 ـ همچنين «سيوطى» از ابن مردويه، از ابو هريره روايت كرده است كه گفت:
مردى نزد رسول خدا(ص) آمد و گفت: يا رسول الله! موقع فرا رسيدن ساعت كى است؟
آن حضرت فرمود: «در اين مورد، مسئول از سئوال كننده آگاه تر نيست».
آن مرد گفت: اى كاش ما را از نشانه هاى آن باخبر مى ساختى!
فرمود: «هنگامى كه بازارها و محل داد و ستدها به يكديگر نزديك شوند».
آن مرد گفت: نزديك شدن بازارها به يكديگر چيست؟
فرمود: «اين كه برخى از مردم به برخى ديگر از كمبود در آمد شكايت كنند، و اولاد زنا فراوان گردد، و غيبت كردن گسترش يابد، و صاحبان مال و ثروت مورد تعظيم قرار گيرند، و صدا و آواز مردمان فاسق در مساجد بلند شود و اهل منكر آشكار گردند، و ستمگرى بسيار شود ]آن وقت است كه ساعت فرا رسد[». (3)
از احاديث شريفه زيادى كه در مورد كلمه «ساعت» وارد شده، چنين استفاده مى شود كه «ساعت» در اصطلاح شرع مقدس، به دو چيز اطلاق مى شود: يكى روز ظهور حضرت مهدى(عج) ، و ديگرى روز قيامت.
بنابراين، مقصود از «ساعت» يا زمان ظهور حضرت مهدى(عج) است يا زمان ظهور و قيامت. زيرا اين دو زمان در بسيارى از نشانه ها با هم مشترك اند؛ چه آن كه، هم روز ظهور و هم روز قيامت، براى مؤمنان مايه رحمت و شادكامى و براى كافران و منافقان، موجب عذاب و نقمت است، و چنان كه از احاديث بعدى ظاهر مى شود، خداوند علم و آگاهى اين دو روز را به خود اختصاص داده و هيچ يك از انبيا و اولياى خود را از فرا رسيدن اين دو روز، مطلع نساخته است.

3 ـ در حديثى از امام حسن مجتبى(ع) آمده است كه فرمود:
«از جدّم رسول خدا(ص) پرسيدم كه امامان بعد از او چند نفرند؟
فرمود: امامان بعد از من، به تعداد نقباى بنى اسرائيل، دوازده نفرند. خداوند علم و فهم مرا به آنها عطا فرموده است. تو اى حسن! يكى از آنها هستى.
عرضه داشتم: يا رسول الله! قيام قائم ما اهل بيت كى خواهد بود؟
فرمود: اى حسن! حكايت قيام «قائم»، مثل روز قيامت است كه علمش نزد خداست و ناگهان فرا مى رسد». (4)

4 ـ در كتاب «اصول كافى» و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار» از فضل بن يسار، روايت كرده اند كه گفت:
به حضرت باقر(ع) عرضه داشتم: آيا براى اين امر وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
««كَذِب الوَقّاتُون، كَذِب الوَقّاتُون،كَذِب الوَقّاتُون; كسانى كه وقتى براى ظهور تعيين كنند، دروغ مى گويند. و اين جمله را سه بار تكرار فرمود». (5)

5 ـ در «غيبت» شيخ طوسى(رحمه الله) از فضيل روايت كرده است كه گفت:
از امام محمّد باقر(ع) پرسيدم: آيا براى اين امر (زمان ظهور) وقتى تعيين شده است؟ فرمود:
«آنهايى كه وقتى براى آن تعيين كنند، دروغ مى گويند. و سه بار اين جمله را تكرار نمود». (6)

6 ـ در پايان حديث مفصلى كه در كتاب «اصول كافى» از آن حضرت روايت شده، آمده است كه فرمود:
«. . . از ما بپرسيد، آنچه ما به شما گفتيم ـ كه مسلماً راست خواهيم گفت ـ به آن اقرار و اعتراف كنيد، كه البته مى دانم كه چنين نخواهيد كرد.
دانش ما بسيار روشن و آشكار است، و امّا فرا رسيدن دولت ما كه در آن دين آشكار شود و اختلافى در بين مردم نباشد، براى آن مدّتى است كه بايد شبها و روزهاى زيادى بگذرد تا اين كه وقت آن فرا رسد و حق آشكار گردد و امر يكى شود». (7)

7 ـ در كتاب «غيبت» شيخ طوسى و «غيبت» نعمانى، و «بحار الانوار»، از عبد الرحمان بن كثير روايت كرده اند كه گفت:
در خدمت امام جعفر صادق(ع) نشسته بودم كه مهزم اسدى وارد شد و عرض كرد: جانم به فدايت ! ظهور قائم آل محمّد(عج) كه شما اهل بيت و ما ـ شيعيان ـ انتظار آن را مى كشيم، كى خواهد بود؟ . . . فرمود:
«اى مهزم! آنان كه وقتى براى آن تعيين مى كنند، دروغ مى گويند و آنان كه براى ظهورش شتاب مى نمايند به هلاكت مى رسند، و آنان كه تسليم امر الهى هستند نجات مى يابند، و سرانجام همه به سوى ما باز مى گردند». (8)

8 ـ در «غيبت» شيخ طوسى از محمّد بن مسلم روايت كرده است كه آن حضرت فرمود:
«مَنْ وَقَّتَ لَكَ مِنَ النّاسِ شَيْئاً، فَلا تهابَنّ أن تُكَذِّبَهُ، فَلَسنا نُوَقِّتُ لاِحَد وَقْتاً».
«هر كس وقتى براى ظهور تعيين نمود، هيچ باكى نداشته باش كه او را تكذيب كنى؛ زيرا ما براى هيچ كس وقت تعيين نمى كنيم» . (9)

مدّت حكومت حقه امام زمان (عج)

در اين باره، روايات زياد و مختلفى در كتب شيعه و سنّى نقل شده كه به چند نمونه اشاره مى كنم:
1 ـ اُمّ سلمه، زوجه رسول خدا(ص) ، از آن حضرت روايت مى كند كه در ضمن حديثى فرمود: «فَيَلْبَثُ سَبْعَ سِنينَ (1) ؛ هفت سال در ميان مردم مى ماند».

2 ـ ابو سعيد خدرى از رسول اكرم نقل مى كند كه در پايان حديثى فرمود:
«يَعِيشُ في ذلِك سَبعَ سِنينَ ـ أو ثَمان ـ سِنينَ». (2)
«بعد از ظهور، هفت ـ يا هشت ـ سال زندگانى مى كند».

3 ـ حذيفه يمانى در ضمن حديثى از پيامبر اكرم نقل مى كند كه فرمود:
«فَيَمْكُثُ اَرْبَعِين سنَةً (3) ؛ چهل سال در ميان مردم مى ماند».

4 ـ در كتب اهل سنّت از اميرمؤمنان على(ع) نقل شده كه فرمود:
«هفت سال حكومت مى كند كه هر سال آن برابر ده سال از سالهاى شماست. آنگاه خداوند هر چه اراده كند انجام مى دهد». (4)

5 ـ در ذيل خطبه «البيان» از اميرمؤمنان على(ع) آمده است كه فرمود:
«مدّت هشتاد سال در ميان مردم خواهد بود». (5)

6 ـ در حديثى از امام حسين(ع) روايت شده كه فرمود:
«مهدى(عج) 19 سال و چند ماه حكومت مى كند». (6)

7 ـ ابى جارود از امام باقر(ع) روايت مى كند كه فرمود:
«حضرت قائم(عج) مدّت 309 سال حكومت مى كند چنان كه اصحاب كهف مدّت 309 سال در غارشان ماندند. زمين را پر از عدالت مى كند آنچنان كه پر از جور و ستم شده باشد. خداوند شرق و غرب جهان را براى او فتح مى نمايد». (7)

8 ـ ابو بصير در حديثى از امام باقر(ع) روايت مى كند كه فرمود:
«هفت سال حكومت مى كند كه هر سالش معادل 10 سال شماست. سپس آنچه خدا بخواهد انجام مى دهد.
ابو بصير مى گويد كه از آن حضرت پرسيدم: سالها چگونه طولانى مى شود؟
فرمود: خداوند به فلك دستور مى دهد كه آرام تر بچرخد و بدين گونه روزها و سالها طولانى مى شود.
عرض كردم: آنها ـ مخالفان ـ مى گويند: اگر فلك تغيير كند از بين مى رود.
فرمود: آن گفته ملحدان است و امّا مسلمانان راهى براى اين حرف ندارند؛ خداوند براى پيامبرش ماه را شكافت، و قبل از آن، براى يوشع بن نون خورشيد را بر گردانيد، و از طولانى شدن روز قيامت نيز خبر داده و فرموده است: هر روز آن همانند هزار سال از سالهاى شماست». (8)

9 ـ مرحوم سيّد بن طاووس(رحمه الله) از كتاب جعفر بن محمّد كوفى نقل مى كند كه با اسناد خود از حمران نقل كرده كه:
«عمر دنيا صد هزار سال است. از اين مدّت، بيست هزار سال سهم ديگران و هشتاد هزار سال، سهم آل محمّد(عليهم السلام) مى باشد». (9)
در اين زمينه، روايات فراوانى از ائمه(عليهم السلام) نقل شده كه من به جهت اختصار به نقل روايات ياد شده بسنده كردم.

از بررسى مجموع رواياتى كه در مورد مدّت حكومت حضرت ولى عصر(عج) وارد شده، معلوم مى شود كه اختلاف فراوانى در مدّت حكومت آن حضرت وجود دارد؛ زيرا رقمهاى 7، 8، 9، 14، 20، 21، 22، 30، 40، 70، 140 و 309 سال در چندين روايت ديگر نيز وارد شده است. (10)
البته گرچه بعضى از اين روايات بر برخى ديگر قابل حمل است و دو روايت 7 و 70 و 14 و 140 به خوبى قابل جمع هستند؛ زيرا طبق روايت چهارم و هشتم كه از اميرمؤمنان على(ع) و امام باقر(ع) نقل نمودم، هر سال آن زمان معادل با ده سال زمان ماست؛ ولى با اين همه، نمى توان گفت كه مدّت حكومت حقّه تا اين اندازه محدود و ناچيز است. زيرا حكومتى كه پيامبران الهى از تشكيل آن سخن گفته اند و به مردم بشارتها داده اند و اميدها در دلها به وجود آورده اند و آيات زيادى از قرآن بدان اختصاص يافته (11) ، و هزاران حديث از معصومين(عليهم السلام) در مورد آن روز گار مسعود وارد شده، و هزاران شيعه دل سوخته منتظر، سالها و قرنها در اشتياق فرا رسيدن آن دوران پر شكوه عمرى را سپرى كرده اند، نمى توان گفت كه يك حكومت هفت ساله يا هشت ساله است. لذا بهتر است كه مطابق برخى از روايات كه حكومت حقه امام زمان (عج) را تا قيام قيامت دانسته، آن را حكومت جاويدان بناميم و تا پايان جهان و برپايى قيامت، مستمر و پا بر جا بدانيم. چنان كه در حديث مفصّلى از پيغمبر اكرم نقل شده است كه خداى تبارك و تعالى در شب معراج راجع به وصى آخرين فرمود:
«وَلاَنْصُرَنّهُ بِجُنْدِي، وَلاَمُدَّنَّهُ بِمَلائِكَتِي، حتّى يُعِلنَ دَعْوَتِي وَيَجْمَعَ الْخَلْقَ عَلى تَوحِيدِي، ثُمَّ لاَُدِيمَنَّ مُلْكَهُ، وَ لاَُداوِلَنَّ الأيّامَ بَيْنَ أوْلِيائى إلى يَومِ القِيامَةِ». (12)
«به يقين او را با سپاهيانم يارى مى كنم و فرشتگانم را به يارى او مى فرستم تا دعوت مرا آشكار سازد و همه بندگانم را بر توحيد من گرد آورد; آن گاه سلطنتش راجاويد مى سازم و روزگار را تا روز رستاخيز در دست دوستانم مى گردانم».

آرى! آنچه از مجموع شواهد و قراين و روايات اهل بيت(عليهم السلام) به دست مى آيد اين است كه ، مدّت حكومت حقه حضرت مهدى(عج) همانند غيبت آن بزرگوار در اختيار خداوند است و جز با اراده و مشيّت ذات اقدس احديّت پايان نمى پذيرد و مدّت آن را جز خداى تبارك و تعالى نمى داند.

از خداى متعال خواهانيم كه ما را از شيعيان خالص و منتظران واقعى آن حضرت قرار داده، در ظهور مبارك پيشوا و مولايمان تعجيل فرمايد، و بر ما منت گذارد و بقيّه عمر ما را تفضّلا در روزگار مسعود دولت حقّه و زمان مبارك آن حضرت قرار دهد.
به اميد روزى كه آن بزرگ رهبر آسمانى، آخرين حجّت خدا، موعود همه اُمّتها و ملّتها ظهور نموده، و جهانيان را در سايه حكومت واحد جهانى از عدالت و آزادى الهى خود سيراب فرمايد.

منابع:
1. سنن ابى داود، ج 4، ص 108.
2. المهدى الموعود المنتظر، ج 1، ص 335 و البيان، باب 6.
3. عقد الدرر، ص 307، باب 11.
4. عقد الدرر، ص 305، باب 11.
5. الزام الناصب، ج 2، ص 232.
6. عقد الدرر، ص 305.
7. غيبت شيخ طوسى، ص 283.
8. بحار الانوار، ج 52، ص 339؛ ارشاد مفيد، ص 365.
9. بحار الانوار، ج 53، ص 116، ح 22.
10. رجوع کنید به المهدى الموعود المنتظر، ج 1، ص 322 باب 21.
11. به كتاب «المحجه فيما نزل فى القائم الحجة» مراجعه شود.
12. بحار الانوار، ج 52، ص 312 ـ علل الشرايع، ج 1، ص 7، ط بيروت.

خدا یارتان رفقا

با تشكر از شما
سوال من اينه كه از چه جهت ميگن ظهور اين حضرت نزديكه؟

(23-08-2010 03:32 PM)بهاران نوشته شده توسط:  با تشكر از شما
سوال من اينه كه از چه جهت ميگن ظهور اين حضرت نزديكه؟

سلام بر شما

اولا که تعیین زمان ظهور قطعی طبق روایات میسر نیست و به جز خداوند کسی نمی دارند .

ثانیا افراد با توجه به روایات بیشماری که در باب زمان ظهور رسیده است برحسب احتمال می گویند زمان ظهور نزدیک است .

موفق باشید

با سلام وآرزوی قبولی طاعات


با دقت در روایات شیعه و سنی ، به اخبار مشترک و مشابهی میرسیم که موید یکدیگرند مثلا حدیثی که دوست گرامی جناب هم ولایتی از درالمنثور سیوطی از ابوهریره از رسول خدا (ص) آوردند که :

هنگامى كه بازارها و محل داد و ستدها به يكديگر نزديك شوند

در وسائل الشیعه نیز از تفسیر علی بن ابراهیم از ابن عباس از رسول خدا (ص) با متن زیر آمده :

ربا آشكارا گرفته مى شود و با يكديگر نديده معامله مى كنند

که شاید بتوان تجارت اینترنتی را مصداق آن یاد کرد.

همچنین:

و اولاد زنا فراوان گردد،

در وسائل الشیعه نیز با متن زیر آمده :

و زنازادگان زياد مى شوند،


اما یک نکته بسیار حائز توجه در حدیث زیر :

8 ـ ابو بصير در حديثى از امام باقر(ع) روايت مى كند كه فرمود:
«هفت سال حكومت مى كند كه هر سالش معادل 10 سال شماست. سپس آنچه خدا بخواهد انجام مى دهد.
ابو بصير مى گويد كه از آن حضرت پرسيدم: سالها چگونه طولانى مى شود؟
فرمود: خداوند به فلك دستور مى دهد كه آرام تر بچرخد و بدين گونه روزها و سالها طولانى مى شود. عرض كردم: آنها ـ مخالفان ـ مى گويند: اگر فلك تغيير كند از بين مى رود.
فرمود: آن گفته ملحدان است و امّا مسلمانان راهى براى اين حرف ندارند؛ خداوند براى پيامبرش ماه را شكافت، و قبل از آن، براى يوشع بن نون خورشيد را بر گردانيد، و از طولانى شدن روز قيامت نيز خبر داده و فرموده است: هر روز آن همانند هزار سال از سالهاى شماست».


در اخبار دیگری نیز آمده:

امام صادق عليه السلام فرمود: به راستى كه خداوند براى كسى كه به او سلطنتى بخشيده است سرآمد و مدت معينى از شبها و روزها و سالها و ماهها قرار داده است پس اگر آنان در بين مردم به عدل رفتار كنند خداوند به فرشته اى كه گرداننده روزگار است دستور مى دهد كه كندتر بگرداند تا روزها و شبها و سالها و ماههاى آنان طولانى شود. و اگر به مردم ستم كنند و به عدالت رفتار نكنند خداوند آن فرشته اش را امر مى كند كه در گرداندن شتاب كند پس شبها و روزها و سالها و ماههايشان كوتاه مى شود و خداوند عزوجل آن شبها و ماههايى را كه براى آنان مقدر فرموده به اتمام مى رساند.


واین موضوع نسبیت زمان (کند و تندشدن زمان) فوق العاده است اما حقیقتی است انکار ناپذیر وجالب .

بنام خدا ...
آنچه در این باب از ابتدا توسط جناب همولایتی و سپس دیگر دوستان بیان شد همگی شامل یک واقعیت بودند.علاوه بر ظهور که بر آن شکی نیست.
تمام مواردی که عنوان شدند همگی از صدر تا ذیل شامل اخبار و احادیث و گاهی بنقل از سیوطی و اشخاصی که اصولا معصوم نیستند نوشته شده.در ابتدای این مبحث نوشته شده که فقط خداوند از کیفیت آن اطلاع دارد.حال سوال اینجاست که چرا در قران به صراحت این موارد گفته نشده؟
سوره های متعدد با عناوین مختلفی داریم.چرا سوره ای با عنوان ظهور و صرفا مملو از کلیات و جزئیات این امر مهم در قرآن کریم نیست؟ که مسلما خلقت خداوند با این امر یعنی ظهور امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف ) پیوندی تکامل بخش دارد .ولی هر آنچه از همولایتی و دیگر اساتید در اینجا خواندیم همگی نقل قول از دیگران است که هرچند نقل از ائمه معصومین و حضرت پیامبر اسلام باشند هیچ شکی در آن نمیتوان داشت اما برخی روایات از اشخاصی شده که علمی به معصومیت و عدم اشتباهشان نداریم .
سوال اینجاست که از جناب همولایتی سوال میکنم چرا در قرآن چنین تصریحی نشده و این هشت سال و ده سال چرا در قرآن نیامده تا مبادا شک و شبهه ای ایجاد شود؟
مسلما وقتی نوشته میشود زنا زیاد میشود باید در زمانی این اتفاق بیفتد ( ظهور ) که آمار گیری در سطحی وسیع و علمی انجام شده باشد و طبعا مردمان قدیم میدانستند که زمانی دیگر است چرا که سرشماری انگاشتانشان را هم بلد نبودند. میگفتند یک... دو ... سه ... خیلی .
چنین مردمانی به آمار دسترسی نداشتند که زنازادگان را بشمارند و این گونه موارد دلیلی احتمالی محسوب میشده برای تخمین زمان ظهور.
ابو بصیر !!!!! میگه هفت سال که هر سالش ده سال شماست !!! این را با تقویم یزدگردی محاسبه کرده اند یا تقویمی که هنوز اختراع نشده ؟
ولی ام سلمه بی اینکه هیچ اشتباهی مرتکب شده باشد و حافظه ایشان خطا نکرده باشد مینویسند که هفت سال !
بنظر این حقیر بی اینکه بخواهم العیاذ بالله شکی در این مورد ایجاد کرده باشم تصور میکنم بهتر است آنچه در قرآن و یا مستقیما از معصومین و رسول اکرم (ٌص ) آمده را بعنوان ادله ظهور بپذیریم .بعلاوه سوالی که از استاد همولایتی نموده بودم؟
با تشکر
یا علی مدد...

(27-08-2010 02:09 AM)رضا1389 نوشته شده توسط:  سوال اینجاست که از جناب همولایتی سوال میکنم چرا در قرآن چنین تصریحی نشده و این هشت سال و ده سال چرا در قرآن نیامده تا مبادا شک و شبهه ای ایجاد شود؟
مسلما وقتی نوشته میشود زنا زیاد میشود باید در زمانی این اتفاق بیفتد ( ظهور ) که آمار گیری در سطحی وسیع و علمی انجام شده باشد و طبعا مردمان قدیم میدانستند که زمانی دیگر است چرا که سرشماری انگاشتانشان را هم بلد نبودند. میگفتند یک... دو ... سه ... خیلی .
....
بنظر این حقیر بی اینکه بخواهم العیاذ بالله شکی در این مورد ایجاد کرده باشم تصور میکنم بهتر است آنچه در قرآن و یا مستقیما از معصومین و رسول اکرم (ٌص ) آمده را بعنوان ادله ظهور بپذیریم .بعلاوه سوالی که از استاد همولایتی نموده بودم؟
با تشکر
یا علی مدد...

با سلام خدمت شما کاربر محترم

سوال خوبی را مطرح کردی

در طول تاریخ افراد بسیاری بودند که زمان های مختلفی را برای ظهور اعلام نمودند و همه آن زمانها نیز برحسب نشانه های ظهور (عام و خاص) مطرح میگشت .

مثلا حضرت علی (ع) در جواب سوال «صعصعة بن صوحان » در باره دجال و خروجش، و پیرامون نشانه هایی از ظهور امام زمان علیه السلام، چنین فرمودند: « علامت خروج و قیام دجال زمانی است که مردم نماز را ترک کنند (و در میان مردم بمیرد)، امانتها را ضایع کنند دروغ گفتن را حلال شمارند، ربا بخورند، رشوه بگیرند، ساختمانها را محکم سازند و دین را به دنیا فروشند، مردمان کم عقل را بر کارها گمارند، زنان را در کارهای اجتماعی و شخصی طرف مشورت قرار دهند، قطع صله ارحام کنند، از هوا و هوس پیروی کنند و [کشتار و] خونریزی را کوچک شمارند، ... .» (1)

خوب امثال این روایت را بسیار داریم که اشاره به نوع خاصی از علائم ظهور است ... اما سوال من در اینجا اینه که آیا یک علامت ظهور فرهنگی همچون رباخواری فقط منوط به 1 الی 10 ساله یا امکان داره بیشتر و یا کمتر هم طول بکشه ؟ که ما برحسب رباخواری بخواهیم بگوییم امام علی گفته نهایتا تا 10 سال دیگه امام زمان ظهور میکنه ؟

اما در برخی روایتها علائمی تصریح شده که دقیقا اشاره دارد مثلا فلان سال فلان اتفاق می افتد و بعدش انشاالله ظهور خواهد بود . مثلا امام باقر (ع) فرمود: « بین ظهور مهدی (عج) و کشته شدن نفس زکیه، بیش از پانزده شب فاصله نیست .» (2)

به فرض اینگونه احادیث صحت داشته باشد ، آیا این علائم رخ داده ؟

دوست عزیز همه آنچه ائمه معصومین ذکر نمودند تنها برای تنبه و هشیاری ما نسبت به امام زمانمان است و آگاهی از زمان احتمالی ( و نه قطعی ) ظهور .

حال باید ما در اینجا تنها به روایاتی بسنده کنیم که ما را نهی از توقیت ( تعیین زمان دقیق ظهور) نموده اند . طبق این روایات زمان دقیق ظهور تنها دست خداوند است و هر آنچه بیان می شود که مثلا فلان ساعت و فلان روز تنها و تنها احتمالی است از کسانی که نشانه هایی از ظهور را درک کرده اند .

منابع:
1. بحار الانوار، ج 52، ص 193
2. ارشاد مفید ج 2 ص 374 / اعلام الوری ص 427

موفق باشید

حال بنده یک سوال دیگر مطرح می کنم ...

فرض کنیم فلان ائمه طبق روایتی فرمودند تو سال 2010 همچین اتفاقی می افته ... این اتفاق بنا به دلایلی ( حکمت و ... ) به عقب بیفته ، شما چه دیدی نسبت به معصوم پیدا می کنید ؟ آیا از این دینی که احساسات شما را بازیچه قرار داده ناراضی نمی شوید ؟

یا مثلا بدانید همان تاریخ زمان ظهوره . همه فسادها رو اجام میدید بعد 1 سال مونده به تاریخ ظهور میاید توبه می کنید و استغاثه و نماز شب و ... تا بشید یکی از یاران خاص امام زمان (عج) !!!!

آیا این موارد را چگوه می توان توجیه نمود ؟

حتی قرآن . اگر قرآن که برای کل امتهاس بگه منجی فلان سال میاد ( در زمانی که تقویمی وجود نداره) ملت نمیگن این رسول خدا که بهش وحی شده چی داره میگه ؟

آیا مردم اعصار مختلف از آمدن امام زمان نامید نمی شدند ؟

از حکمتهای زیبای بیان نشدن تاریخ دقیق و اشاره به نشانه ها همین قرار دادن انسانها در مسیر امید و استقامته . به عبارت ديگر انتظار ظهور حجت در آينده اى نامشخص هم بيم دهنده و هم نويدبخش است. بيم دهنده است؛ زيرا منتظر با خود مي‌گويد شايد همين سال، همين ماه و يا همين روز ظهور رخ دهد پس بايد آماده حضور در پيشگاه حجت خدا و ارائه اعمال خود به آن حضرت باشم. و اميدبخش است؛ چرا كه منتظر مي‌انديشد شايد در آينده اى نزديك ظهور رخ دهد و سختيها و مشكلات او به پايان برسد و لذا بايد پايدارى و مقاومت ورزيد و تسليم جريانهايى نشد كه در پى غارت سرمايه‌هاى ايمانى و اعتقادي‌اند.

موفق باشی

(27-08-2010 07:53 AM)هم ولایتی نوشته شده توسط:  حال بنده یک سوال دیگر مطرح می کنم ...

فرض کنیم فلان ائمه طبق روایتی فرمودند تو سال 2010 همچین اتفاقی می افته ... این اتفاق بنا به دلایلی ( حکمت و ... ) به عقب بیفته ، شما چه دیدی نسبت به معصوم پیدا می کنید ؟ آیا از این دینی که احساسات شما را بازیچه قرار داده ناراضی نمی شوید ؟

یا مثلا بدانید همان تاریخ زمان ظهوره . همه فسادها رو اجام میدید بعد 1 سال مونده به تاریخ ظهور میاید توبه می کنید و استغاثه و نماز شب و ... تا بشید یکی از یاران خاص امام زمان (عج) !!!!

آیا این موارد را چگوه می توان توجیه نمود ؟

حتی قرآن . اگر قرآن که برای کل امتهاس بگه منجی فلان سال میاد ( در زمانی که تقویمی وجود نداره) ملت نمیگن این رسول خدا که بهش وحی شده چی داره میگه ؟

آیا مردم اعصار مختلف از آمدن امام زمان نامید نمی شدند ؟

از حکمتهای زیبای بیان نشدن تاریخ دقیق و اشاره به نشانه ها همین قرار دادن انسانها در مسیر امید و استقامته . به عبارت ديگر انتظار ظهور حجت در آينده اى نامشخص هم بيم دهنده و هم نويدبخش است. بيم دهنده است؛ زيرا منتظر با خود مي‌گويد شايد همين سال، همين ماه و يا همين روز ظهور رخ دهد پس بايد آماده حضور در پيشگاه حجت خدا و ارائه اعمال خود به آن حضرت باشم. و اميدبخش است؛ چرا كه منتظر مي‌انديشد شايد در آينده اى نزديك ظهور رخ دهد و سختيها و مشكلات او به پايان برسد و لذا بايد پايدارى و مقاومت ورزيد و تسليم جريانهايى نشد كه در پى غارت سرمايه‌هاى ايمانى و اعتقادي‌اند.

موفق باشی

بنام خدا ...
البته عکسش هم صدق میکنه . یعنی اینکه افراد شاید چنین بیندیشند که هزار و پانصد سال هست که نیامده و شاید دوهزار سال دیگه هم نیاد. و همین مورد اخیر بود که باعث شد بنده به ادله قرانی بیشتر تکیه کنم. صرف داشتن اعتقاد کفایت نمیکنه .ضمن اینکه در دین و خصوصا در مذهب که تخصصیتر به مسایل مینگرد نمیتوان فرض نمود که اگر چنین شد و چنان نشد ....
قرآن نگفته فلان سال میاد و اگر میگفت حجت بود.و اگر تاریخ دقیق زمان ظهور را با فرض سوال شما بدانیم دلیل نمیشه که دست بگناهان بیالاییم .
یکبار دیگر عرض کرده بودم و مکرر میشه که هنر دین همین است . یعنی انسان را به آنچه که یحتمل در آینده خواهد بود بشارت میدهد و نذیر است و انسان نیز میپذیرد. برای مثال همه عمر عبادات را انجام میدیم برای اینکه آخرتی هست و الخ...
گرچه انسان دین دار بنابه گفته مولا علی بمانند تجار و برای بهشت و ترس از جهنم نماز نمیخواند ولی بهر حال چنین افرادی هم در جوامع زندگی کرده و میکنند.
متشکرم.