حالت موضوعی | حالت خطی

**naser66** · 18-09-2009 01:42 PM

امامت از اصول دين است

«امام» به معناى پيشوا و جمع آن «ائمّه» است. در حقيقت به آنچه از او پيروى مى‏شود امام مى‏گويند؛ خواه كتاب باشد يا انسان، حق باشد يا باطل. (1)
اكنون كه معناى امام روشن شد، براى اثبات اين كه امامت، يكى از اصول دين است، بهتر آن دانستيم كه آيات و رواياتى را بيان كنيم و قضاوت را به عهده خوانندگان بگذاريم:
1- خداوند در حجّة الوداع، پيامبر را مخاطب قرار داده و مى‏فرمايد:
«يا ايّها الرّسول بَلّغ ما اُنزل اليك من ربّك و اِن لم تفعل فما بلّغتَ رسالته و اللّه يعصمك من الناس و اللّه لا يهدى القوم الكافرين» (2)
اى پيامبر! آنچه از طرف پروردگات بر تو نازل شده است به مردم برسان و اگر چنين نكنى، رسالت خدا را انجام نداده‏اى (و رسالت تو بى‏سرانجام است) و بدان كه خداوند تو را از خطرات احتمالى حفظ مى‏كند و خداوند كافران را هدايت نمى‏كند.
با توجّه به اينكه سوره مائده آخرين سوره‏اى است كه در اواخر عمر شريف پيامبر نازل شده و با توجه به اينكه مسائل مربوط به توحيد و معاد، از همان ابتداى بعثت به مردم گفته شده و با توجه به اينكه دستوراتِ نماز، جهاد، روزه، خمس و زكات در سال‏هاى اول هجرت صادر شده و اكنون سال دهم هجرى است و با توجّه به اينكه پيامبر، انسان ترسوئى نبود كه خداوند اين چنين سفارش كند وگرنه بايد همان سال‏هاى اول بعثت كه تنها بود بترسد نه سال‏هاى آخر كه ده‏ها هزار علاقه‏مند دارد و با توجّه به اينكه نحوه ابلاغ (جمع كردن تمام كاروانيان در گرماى سوزان مكه) و محل و زمان اين دستور نيز منحصر به فرد است، با توجه به همه اين مسائل، معلوم مى‏شود پيامى را كه پيامبر بايد برساند درباره موضوعى بسيار مهم است كه پيامبرصلى الله عليه وآله از پيامدهاى آن و كارشكنى منافقان هراس دارد و آن مسئله جانشينى رسول خدا مى‏باشد.
چنانكه عده بسيار زيادى از اصحاب رسول خدا كه مورد قبول همه مسلمانان هستند نيز اين ماجرا را نقل كرده و گفته‏اند كه آيه درباره ماجراى غدير خم و مسئله جانشينى پيامبر است. براى آشنايى بيشتر مى‏توانيد به كتاب الغدير (3) و تفسير نمونه (4) مراجعه فرمائيد.
2- در روايات متعدد يكى از امور زير بنايى و اساسى اسلام، امامت و ولايت معرفى شده است، چنانكه در كتاب وسائل الشيعه، 39 حديث (5) و در كتاب مستدرك الوسائل، 17 حديث (6) آمده كه مى‏فرمايد: بنا و اساس اسلام بر چند موضوع استوار است و ولايت و رهبرى را از اساسى‏ترين آنها مى‏داند، از جمله:
امام باقرعليه السلام مى‏فرمايد:
«بنى الاسلام على خمسة اشياء: على الصلاة و الزكاة و الحج و الصوم و الولاية» بناى اسلام بر نماز، زكات، حج، روزه و ولايت استوار است.
زراره كه از شاگردان بزرگوار امام بود، مى‏پرسد: كدام يك از اين امور مهم‏تر است؟ امام مى‏فرمايد: ولايت از همه مهم‏تر است و سپس چنين توضيح مى‏فرمايد:
«لانّها مفتاحهنّ و الوالى هو الدليل عليهنّ» (7)
زيرا ولايت، كليد ساير مسائل است و والى نقش رهبرى و هدايتِ مردم را به ديگر موارد دارد.
البتّه شكى نيست كه مراد از «ولايت»، اطاعت از امام معصوم است، چنانكه در بعضى روايات به جاى كلمه «ولايت»، اطاعت از امام آمده است.
علاوه بر اينكه هر يك از نماز و روزه و حج و زكات به خاطر نبود امكانات مالى و بدنى قابل تغيير است، اما مسئله ولايت و رهبرى در هر حال ثابت و بدون تغيير است.
از همه گذشته پيامبر اكرم‏صلى الله عليه وآله براى معرفى و نصب امام، مدت‏ها در بيابان غدير خم براى تمركز و اجتماع مردم صبر كرد و همين كه همه مردم در مكان واحد جمع شدند مسئله رهبرى معصوم را بيان فرمود و حال آنكه براى بيان ديگر زيربناها چنين نكرد.
امّا افسوس كه مردم مسئله اصلى را رها كردند.
در ايام حج به هنگام طواف خانه خدا در حالى كه به كعبه نگاه مى‏كردم به اين فكر فرو رفتم كه خداوند اين كعبه را شكافت و زايشگاه و گهواره على عليه السلام قرار داد و او نيز سرانجام كعبه را از بت و بت‏پرستى پاك سازى كرد.
آنگاه نگاهى به طواف كنندگان بى ولايت كردم و گفتم: مردم مولود كعبه را رها كرده و به دور زايشگاه او مى‏گردند.
3- دليل سومى كه مى‏توان براى اهميّت امامت آورد حديث معروفى از پيامبر است كه مى‏فرمايد:
«مَن مات و لم يَعرف امام زمانه مات ميتة جاهليّة» (8)
هر كه بميرد و نسبت به امام زمان خود شناختى نداشته باشد، گويا قبل از ظهور اسلام و به مرگ جاهليّت مرده است.
4- امام باقرعليه السلام مى‏فرمايد: «كلّ مَن دان اللّه بعبادة يجهد فيها نفسه و لا امام له من اللّه فسعيه غير مقبول و هو ضالّ متحيّر» (9)
هر كه بدون پذيرش رهبر حقّ، خود را به زحمت انداخته و عبادتى انجام دهد، هرگز مورد قبول خدا نبوده و او در تحيّر و گمراهى است.
همان گونه كه اگر كسى بدون ابلاغ و نمايندگى، اجناسى را براى اداره‏اى خريدارى كند، هرگز از طرف مسئولين پذيرفته نخواهد شد.
آرى در اسلام به مسئله انگيزه و هدف و رهبرى و پيروى اصالت داده شده و اهميّت فوق العاده دارد.
با نگاهى اجمالى به چهار دليل فوق، مى‏توان دريافت كه رهبرى در اسلام جزو اصول دين است نه فروع دين و اصل امامت از جايگاه ويژه‏اى برخوردار است؛
توحيد كه اولين اصل دين است، زمانى نمادين مى‏شود كه حاكم جامعه، امام معصوم باشد وگرنه به جاى توحيد، شرك و طاغوت سبز مى‏شوند. نبوّت و شريعت زمانى پابرجا مى‏ماند كه رهبرى معصوم آن را حفظ كند وگرنه با خرافات و تحريف و بدعت و سليقه‏هاى شخصى آميخته شده و وحى از اعتبار مى‏افتد.
اصولاً جامعه بدون قانون و رهبر حقّ، مساوى با جنگل است و هر يك از قانون و رهبر مكمّل يكديگر و جدايى ناپذيرند.
شناخت و توجه به معاد و آشنائى با مسائل ملكوتى آن، جز از طريق امام معصوم ممكن نيست.
امامت است كه به نماز جان مى‏دهد، به حج و روزه جهت مى‏دهد، به جهاد مشروعيّت مى‏دهد و فرائض الهى را احيا مى‏كند. امام همانند كارخانه برق به همه لامپ‏ها نور و روشنايى مى‏دهد.
آرى مسئله رهبرى و امامت و نقش آن در نظام جامعه اسلامى و حفظ و استقرار قانون جاى هيچ گونه ترديد و گفتگوئى نيست.
*********
1)مفردات راغب
2)مائده/آیه67
3)علامه امینی در اوایل جلد یکم کتاب الغدیر، نام 356 نفر از علمای اهل سنت که داستان غدی را نقل کرده اند، ذکر نموده است.
4) تفسیر نمونه، جلد 5، صفحه 5
5)وسائل الشیعه، جلد1، صفحه13-29
6)مستدرک،جلد1،صفحه69-75
7)وسائل الشیعه،جلد1،صفحه13
8)بحار الانوار، جلد32،صفحه331
9)کافی،جلد1،صفحه375