مسأله مهدويّت در اسلام ، آنچنانكه شيعه مطرح مى كند ، يكى از اصيل ترين پايه هاى تداوم اسلام ، و شرط اساسى انقلاب جهانى اسلام و پيروزى و حاكميّت همه جانبه آئين قرآن بر ديگر آئين ها و حكومت هاى جهان است.

زيرا تنها در سايه رهبرى امام واجد شرايط و خليفه معصوم و منبعث از جانب بنيانگذار اسلام است كه اسلام راستين با آزادى كامل و ابعاد گسترده اش در همه شؤون علمى ، سياسى ، اجتماعى ، اقتصادى ، عبادى ، اخلاقى ، فرهنگى ، قضائى ، نظامى و . . . مى تواند در سراسر جهان و در ميان عموم توده هاى بشرى خودنمائى كند; و در همين حال وعده الهى در قرآن مجيد( [2] ) مبنى بر پيروزى مستضعفان بر مستكبران عينيّت و تحقّق پيدا نمايد.

مگر نه اين است كه در طول چهارده قرن گذشته تاريخ اسلام صدها كشور بزرگ و كوچك و جزيره و اميرنشين و شيخ نشين در گوشه و كنار جهان وجود داشته و دارد كه مردمش و هيئت حاكمه اش و صدا و سيمايش و دانشگاه و دادگستريش همه و همه دم از اسلام زده و مى زنند.

و هم اكنون در همه اين مراكز انواع شعارهاى اسلامى از طريق رسانه هاى گروهى و كتاب و مقاله ، با ابعاد گسترده تر از گذشته توجه عموم را به خود جلب كرده ، و اكثراً مدّعى هستند و تا حدّى هم راست مى گويند كه قانون اساسى خود را از روى قرآن تدوين نموده اند.

ولى متأسفانه نمى توانيم يك كشور پهناور حدود چهل ميليون نفرى همچون مصر ، بلكه يك كشور بسيار كوچك يا منطقه شيخ نشينى را معرفى كنيم كه نظام صد در صد اسلامى بر آن حاكميّت داشته ، و از هر جهت مورد عمل بوده باشد.

در صورتيكه اگر رهبرى كشورها را زمامداران لايق و مسلمان ــ كه هم آگاهى از اسلام داشتند و هم آزادى از سرسپردگى اجانب و استعمارگران ـ عهده دار بودند ، اين چنين انواع انحراف گرائى ، كجروى مادى و معنوى ، فقر و عقب افتادگى همه جانبه ، و ظلم و فساد جايگزين اسلام نمى شد.

و اين چنين اختلافات عقيدتى و اخلاقى و سياسى و مسلكى و طبقاتى و اجتماعى ، بيش از يك ميليارد مسلمان را دچار تفرقه و جدائى نمى كرد; و تحت نفوذ دشمنان اسلام و استعمارگران قرار نمى داد; و دست گدائى آنان را در جهت علم و صنعت و خوراك و پوشاك و دارو و درمان پيش شرق و غرب دراز نمى نمود.

بدين ترتيب عدل و مساوات واقعى و جهانى و نجات از يوغ ظلم و جور و جهل و نادانى و فقر و ناأمنى معنا و مفهومى نخواهد داشت ، مگر با روى كار آمدن يك زمامدار لايق و نيرومندى كه با آزادى مطلق و به دور از هرگونه ترس و تقيّه و وابستگى و خودفروختگى ، در صحنه عمل وارد شود; و قبل از هر چيز اسلام اصيل را از چنگال اسارت زمامداران نالايق و خود فروخته ، و مسلمانان فريب خورده آزاد سازد; و آنگاه بر اساس قوانين اصيل اسلامى و روش پيامبر(ص) و على(ع) بر مردم حكومت نمايد.

آرى بـه عقيده شيعه اماميه ، و محقّقـان اهـل تسنّن ، اين لباسى است كه به قامت يكتا فرزند امام حسن عسكرى(ع) ، « مهدى منتظر( عج ) » دوخته شده; و تنها اوست كه مسؤوليّت اين كار به عهده اش واگذار شده; و هم اوست كه در سايه رهبريش مستضعفان جهان بر مستكبران پيروز ، و آنچه را كه قرآن مجيد در رابطه با حكومت جهانى و زمامدارى مطلق به بندگان شايسته خدا نويد داده و گويد:

« وَ لَقد كَتبنا فِى الزَّبور مِن بَعد الذِّكر أنَّ الأرضَ يَرِثُها عِبادىَ الصَّالحُون »( [3] )

به بركت وجود او ، و به دست او تحقّق خواهد يافت.

سلام

منابعش کو ؟

موفق باشی

(۵-۳-۱۳۸۹ ۰۹:۲۱ صبح)هم ولایتی نوشته شده توسط:  سلام

منابعش کو ؟

موفق باشی

كتاب مهدى منتظر در نهج البلاغه
مولف:
مهدى فقيه ايمانى
از تذكرات مفيد شما تشكر ميكنم
در پناه حق

گاهی سخن از مهدویت نوعی و شخصی به زبان می آید. مثلاً برخی می گویند که اهل سنت مهدویت نوعی را قبول دارند و شیعه مهدویت شخصی را. باید عرض کنم که شیعه قائل به مهدویت شخصی است؛ یعنی اینکه معتقد به این است که مهدی موعود علیه سلام شخصی است معین که متولد شده و تاکنون زنده است و در آینده ظهور خواهد کرد، و او کسی جز فرزند بلافصل امام حسن عسکری علیه سلام نیست.
ولی بلعکس اهل سنت قائل به مهدویت نوعی هستند؛ یعنی معتقدند که در آخر الزمان شخصی از ذریه پیامبر اکرم صلوات الله علیه و آله به نام مهدی متولد شده، و ظهور خواهد کرد.و اوست کسی که زمین را پر از عدل و داد خواهد نمود همان گونه که پر از ظلم و جور شده ، گرچه وجود خارجی ندارد!
تعبیر مهدی نوعی و شخصی کاربرد دیگری نیز دارد که نزد عرفا متداول است. برخی از عرفای اهل سنت همچون مولوی شاعر معتقدند که در هر زمانی باید یک مهدی وجود داشته باشد و او خواه از نسل علی است و خواه از نسل عمر!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
پس به هر دوری ولیّ قائم است
تا قیامت آزمایش دائم است

پس امام حیّ قائم آن ولی است
خواه از نسل عمر خواه از علی است!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!



مقصود آنان از مهدی،همان قطب عالم امکان است، ولی شیعه قائل است که در هر زمان باید امام معصوم موجود باشد،زیرا بدون آن زمین مضطرب خواهد شد.

غیبت صغری و كبری امام مهدی (عج)

غیبت امام مهدی (عج) به دو دوره تقسیم می شود: «غیبت صغری» و «غیبت كبری».
غیبت صغری از سال 260 هجری (سال شهادت امام یازدهم) تا سال 329 (سال در گذشت آخرین نایب خاص امام) یعنی حدود 69 سال بود. (1) در دوران غیبت صغری، ارتباط شیعیان با امام به كلی قطع نبود و آنان، به گونه ای خاص و محدود، با امام ارتباط داشتند.
توضیح : در طول این مدّت، افراد مشخصی (كه ذكرشان خواهد آمد) به عنوان «نایب خاص» با حضرت در تماس بودند و شیعیان می توانستند به وسیله آنان مسائل و مشكلات خویش را به عرض امام برسانند و توسط آنان پاسخ دریافت دارند و حتی گاه به دیدار امام نائل شوند. از این رو می توان گفت در این مدّت، امام، هم غایب بود و هم نبود.
این دوره را می توان دوران آماده سازی شیعیان برای غیبت كبری دانست كه طی آن، ارتباط شیعیان با امام، حتی در همین حد نیز قطع شد و مسلمانان موظف شدند در امور خود به نایبان عام آن حضرت، یعنی فقهای واجد شرایط و آشنایان به احكام اسلام، رجوع كنند.

اگر غیبت كبری یكباره و ناگهان رخ می داد، ممكن بود موجب انحراف افكار شود و ذهنها آماده پذیرش آن نباشد. اما گذشته از زمینه سازیهای مدبرانه امامان پیشین، در طول غیبت صغری، بتدریج ذهنها آماده شد و بعد، مرحله غیبت كامل آغاز گردید. همچنین امكان ارتباط نایبان خاص با امام در دوران غیبت صغری، و نیز شرفیابی برخی از شیعیان به محضر آن حضرت در این دوره، مسئله ولادت و حیات آن حضرت را بیشتر تثبیت كرد . (2) با سپری شدن دوره غیبت صغری، غیبت كبری و دراز مدّت امام آغاز گردید كه تاكنون نیز ادامه دارد و پس از این نیز تا زمانی كه خداوند اذن ظهور و قیام به آن حضرت بدهد، ادامه خواهد داشت.
غیبت دو گانه امام دوازدهم (عج) ، سالها پیش از تولد او توسط امامان قبلی، پیشگویی شده و از همان زمان توسط راویان و محدثان، حفظ و نقل و در كتابهای حدیث ضبط شده است كه به عنوان نمونه به نقل چند حدیث در این زمینه اكتفا می كنم:

1. امیر مؤمنان (ع) فرمود :
(امام) غایب ما، دو غیبت خواهد داشت كه یكی طولانی تر از دیگری خواهد بود. در دوران غیبت او، تنها كسانی در اعتقاد به امامتش پایدار می مانند كه دارای یقینی استوار و معرفتی كامل باشند . (3)

2. امام باقر (ع) فرمود:
(امام) قائم دو غیبت خواهد داشت كه در یكی از آن دو: خواهند گفت: او مرده است... (4)

3. ابوبصیر می گوید، به امام صادق (ع) عرض كردم: امام باقر می فرمود: قائم آل (عج) دو غیبت خواهد داشت كه یكی طولانی تر از دیگری خواهد بود.
امام صادق (ع) فرمود: بلی، چنین است... (5)

4. حضرت صادق (ع) فرمود:
امام قائم دو غیبت خواهد داشت: یكی كوتاه مدّت و دیگری دراز مدّت ... (6)
سیر تاریخ، صحت این پیشگوییها را تأیید كرد و همچنانكه پیشوایان قبلی فرموده بودند، غیبتهای دو گانه امام عینیت یافت.

منابع:
1. مرحوم شیخ مفید آغاز غیبت صغری را از سال تولد آن حضرت (سال 255) حساب كرده است (الاًرشاد، ص 346) و با این محاسبه، دوران غیبت صغری، 75 سال می شود طبعاً نظریه مرحوم مفید از این لحاظ بوده است كه حضرت مهدی در زمان حیات پدر نیز حضور و معاشرت چندانی با دیگران نداشته و از نظر كلی غایت محسوب می شده است گویا بر اساس همین ملاحظه است كه محققانی مانند: طبرسی، سید محسن امین، و آیت الله سید صدر الدین صدر نیز آغاز غیبت صغری را از سال میلاد آن حضرت، و مدّت آن را 74 سال دانسته اند (اًعلام الوری، ص 444 - اعیان الشیعه، بیروت، دار التعارف للمطبوعات، ج 2، ص 46 - المهدی،، بیروت، دار الزهرأ، 1398 ه ق، ص 181)
2. صدر، سید صدر الدین، المهدی،، بیروت، دار الزهرأ، 1398 ه ق، ص 183 - پیشوای دوازدهم امام زمان، نشریه مؤسسه در راه حق، ص 38
3. شیخ سلیمان قندوزی، ینابیع المودّه، بیروت، مؤسسه الأعلمی للمطبوعات، ج 3، باب 71، ص 82
4. نعمانی، همان كتاب، ص 173
5. نعمانی، همان كتاب، ص 173
6. نعمانی، همان كتاب، ص 170 نیز رك به: منتخب الأثر، فصل 2، باب 26، ص 251 – 253